آرام ترین سخنان توفان به پا می کنند. اندیشه هایی که با خرام کبوتران می آیندجهان را راه می برند.
اينكه كلمات،اشياء را مهمتر از آني ميكنند كه هستند
يكي از مهمترين تجربههاي كلمات است؛
و برآنم كه ، توفقط مالك همان چيزهايي هستي كه درخود توست،
و نيز چيزكي از من ،كه من هم آن راازتو دارم،
و هماني كه اكنون دوباره تأييدش مي كنند،
مثل همه چيز در لحظه، بسيار مهم است
از اين رو همهچيز است و نيز چندان هم مهم نيست كه
با كلمات بسيار مهم آمده باشد.
ترجمه ع. عبداللهي
كريستيان اوتس
در تو پاك آرام ميشوم پاك
و ما به آرامش ميرسيم بيخستگي بيخستگي
چنان سخت ميرسيم
كه ناتوان ميشويم
و سرآخربيدار ميشويم در مضحكه مرگ .
ترجمه علي عبداللهي
رون وينكلرRon Winkler / Laendliche Elegie
سوگسرودهي روستايي
فرستندهي امروز
روي كانال ِ باد تنظيم شده .
*
در گندم زاران ، ساقههاي نيايش
قرب مي يابند .
*
در سرتاسر روستا ، گرده افشاني
رايگان و بي درد سر .
*
شكوفه هاي گل نشده بي دريغ
عطرشان را خرج مي كنند .
*
تندبادهاي پراكنده ، انبوه ِ بوته ها را
به سرودهايي پرشاخ و برگ بر مي انگيزند .
*
در پاره اي گلهاي ناقوسي
پرپر مي زند جهد ِ كليساها .
*
گربه ها تغييرنيافتهاند
به عاليجناب ، به دستياري پيرامون شان .
*
پرندگان پرصدا همه جا را گرفته اند .آنان روز را
درحالت سكوت ""Silent Mode به پايان مي برند .
*
نيمه شبان ، سرود محلي ِ قورباغهها
در كنار آبگير .
Ein Gedicht von Christian Uetz
Ins Persisch uebersetzt von Ali Abdollahi
آلام است كلام
كه روان پريشان را درمان ميكند در كلام آلام.
آلام كلام است،
كه كلام بيماري و اختلال
مسخرگي ، رنجوري و وسواس را
در كلام آلام
رهايي ميدهد.
آلام كلام است
كه در آن كلام آلام ميشود.
ترجمه علي عبداللهي
مونيكا رينك
كند مي خزد ...
تابستان به طرز نا متصوري كند مي خزد
مثل توده اي غليظ
بارسلونا را به باران وامي گذارد ، ترينديداد را به باران مي سپارد و
مي خزد ، به طرز نامتصوري آرام ،
مثل گدازه اي غليظ .
آسمان همان است كه بوده
و رنگ پريدگي اش جزء برنامه است – گرما
همان است كه بوده ، اما وزن اش مي افزايد
و شايد به همان آهستگي بخزد
چيزي در من ، كه بعيد نيست نوعي آگاهي ، گونه اي شر باشد ،
به حتم چنين است .
كه في المثل چيزي هراسناك روي دهد ،
چيزي مردد رخ نمايد ، تمثيلي مثلا
وقتي كه فرود مي آيد ضربه اي بر توده ي غليظ كند گذر
چيزي كه محال است بتواني احساس اش كني
كه وامي نهد تن را در خيابان و جا مي ماند از ديگران ،
و فرومي افتد برگ بر رهگذر و آداب درستي نمي يابند روزها
و هرچه بوده مرده ريگ مي شود ،
هرچه كه بوده ، آرام و آهسته ، حقيقي تر مي شود
مثل توده اي گران گذر .
همان طوري كه معمول ِ گذشته هاست هميشه
و زندگي به قرار هميشه مانده ،اما يكنواختي ها اندكي خنك تر مي شوند
و بر اين منوال بقا جزء برنامه مي شود - اشياء
و درگاه ها نشانه گذاري شده اند ، حواشي يكسان مانده اند ،
خط و ربط شان نيز گسسته و فرازها و نوسان ها مسطح مي شوند
موازي مي شوند و بسيارشتاب ناك تر از آنكه آگاهي
مجال پيدا كند به جنبش درآيد
و به همان آزرم وترديدي كه تمثيل ها دارند ، مي خزد در نهان ،
آخرين امكان ِ آنچه همچنان كماكان مي آيد
به سوي آرزوهاي مكتوم اين كه ميانه روي به تنهايي بتواند
آنچه سپري شده را به هراس افكند .
بسا كه چنين باشد .حتما چنين است .
سرو کاشمر
پر از هیاهوی سارها
دست - آموزند می پرند روی دوش ات
بر سر و کولت می نشینند
مه دور و مغاک بی ته
در صدای شالیزار و گنجشکی
زیر تماشای گربه ها
تو تا چانه در اسطوره ها
برج بابل ؟
خیر وشر پارس ؟
شعبده ی هند ؟
یا حکمت مردان صحرا ؟
می گوید خودش به تنهایی
همه ی اینها ست
بر خود می بارد ناگهان
بادی بر جنگل
همه چیز دوباره از آب
حتی باغ پشت حصار ها
- به بلندی پس بکش حالا که سوار کشتی نشده ای
تو نباید گم شوی در سیلابش !
***
همه ی این ۱۲ شعر از ۲۹ /۱۱ تا ۴/۱۲ / ۱۳۷۹ نوشته شده اند که تاکنون با تاسف مجال پاکنویس اش را نداشته ام.
نمی خواهد بفروشد اش به کسی
یا جویای نطفه اش باشد
می گویند مریم قلابی است
اما
تقصیر او چیست
اگر عصر معجزه به سر آمده
و "شقایق" او مسیح نخواهد شد ؟
در طالع خورشیدی
همیشه همینطور هاست که می گویم و می شنوی
نقل شغاد است
یا نکند شغالی
بر پس مانده ی شکار شیری
یا روباه بی دمی
که فکر می کنند بره ی شیر سوزی ست
باز هم خطوطی در هم وناخوانا
یک "نه " وسط یکی از سطرها ...
همیشه همینطورهاست شاید
که پاک می شود
خطوط آبستن روزهای دوری که
در مه فرامی رسند
بی آنکه نوری در پیشانی شان باشد
و می گذرند از پیشانی
اما درخت بار دیگر سبز می شود
با سایه ی نامرئی اش.
و نهر روان با ریگها همبستر ابدی ست
و مسافر در چراغ های نیامده پرسه می زند
در خطوط در هم نسخه ای عتیق
که نوید جاودانگی به پهلوانان می دهد
اما خود نمی داند که محو خواهد شد.
تلگرافی از خدا به بنده ی عاصی
سلام شاخه ای به باد
و ریگ های شسته ی کف جو .
لباس های سربازی را دوست می دارد
به اندازه ی شالیزاران دور !
خواب می بینم ؟
سایه ای تنومند بر شالیزار می پاشد !
چرا نمی وزی ای دور
به سمت دود و دم هنگام ؟
تن تو سنگ است
صدایت می کند همیشه در باد !
تو را چه به عطر تن اش
نهال سراب رسته درختی نمی شود
تکان نمی خورد
مژه های محو افقهای مثالی
روزی
- می دانم-
سکندری خواهد خورد
روی چاهی .
