اکنون میان دو هیچ

یک شعر

فواره ، نه درخت و قله

هر چیز بلندایی دارد

درخت  قله  فواره.

ما که چنته ی  ابرها را دیده ایم

و تکیه مان

فقط به باد نیست

جا دارد شما را

که پشت و وارو می زنید

بر سکوی عاریتی

و خود را سیلی زن آسمان می دانید

همیشه آن سومی بدانیم

که نه درخت را می شناسد

نه پا بر قله ها گذاشته است.